تئاتر اجـــــــل مــــــــعلق

صرف علاقه کافی نیست کسی که علاقه دارد باید اول کار رو داشته باشه وقتی طرف مقابل بیس و پایه و جوهره رو نداره نمی تونه در این کار موفق باشه شغل های سخت یک روزی در رده بندی دنیا شغل اولش معدن بود دوم خلبانی وسوم بازیگری اما الان بازیگری اول قرار داره ..بازیگر با روح سر کار داره ادم های معمولی توی این کار نیستن.

این کار کاملا احساسیه این ادم ها کاملا روحیه ای حساس دارن و زود رنج

اوغات فراغت هم دارید؟مسافرت میرید؟

اولین فرصت که پیدا می کنیم بله.فرصت های ما معمولا یک روزه است ...مثلا بعد اجرا میریم سفر تا فرداش قبل اجرا بر میگردیم...البته یک وقتهایی پیش میاد ..همچین شرایطی که خیلی کمه..

ارزو دارم همه ی مردم ایران دلشون شاد باشه ..

من به یک مسئله خیلی اعتقاد دارم که اگر هرجای دیگه ای از این دنیا بودم خیلی راحت تر می تونستم مردم رو بخندونم

..کاش اینطور نبود

من ارزوی بهترین هارو براشون دارم ..نمی دونم بهترین چه جوری براشون معنی میشه همون جور که دوست دارن به بهترین ها برسن

یک ارزو برای اعضای گروه ؟

ارزو می کنم هر چیزی از خدا می خوان خدا بهشون بده ..و هیچ موقع از من رنجیده نشن ..یعنی وقتی کار تموم میشه ناراحت باشن از اینکه چرا کار تموم شد ...نه اینکه دعا کنن زود تر کار تموم بشه ..ارزو دارم پشت صحنه دوستانه ای داشته باشیم،نه اینکه حد مرز از بین بره...نه

و ارزو دارم که حقشونو از صحنه بگیرن تک تکشون

بهترین اتفاق سال 90؟

این بود که کار" کامی کو" اون جور که دوست داشتم تموم شد

یعنی در اوج به پایان رسید ..

تصمیم مهم سال 91؟

تصمیم دارم که زودتر از کار نمایش فارغ بشم وشروع کنم به کار تله ،یعنی زودتر به اون چیزی که می خوام برسم وتصمیم دارم تو این چند سال اتی از وادی نمایش بیرون بیام..شاید 5 سال دیگه من توی این ژانرن کاری نباشم

حرف اخر

سلامتی برای همه ی مردم ایران

از سال74 به طور حرفه ای از 77 با نمایش" ارتوروئی" به کارگردانی استاد مجید جعفری در سالن تئاتر شهر

نمایش دیوار نوشته ی اقای کرمی ..نمایش دست اخر

خیر ...اگر ادم به اون چیزی که می خواهد برسد دیگر نیازی به تلاش کردن ندارد..و به نقطه پایان کارش رسیده

وبرای ادامه ی کارش تلاشی نمی کند...وقتی ما کار رو ادامه می دهیم که احساس کنیم هنوز هستیم

مخصوصا در رشته ی هنر نه تنها عرصه نمایش بلکه در سینما...موسیقی ..نقاشی..رشته هایی هستند که پایان

ندارند ..یعنی فرمول خاصی برایشان نداریم که به انتهاش برسیم ....مثل رشته های دیگه نیست که دکترا بگیریم

و تموم بشه.

هنر تنها رشته ای که در دانشگاه استادی براش نمره ی 20 نمی تونه بگذاره..چون انتها نداره .اگر به من سوران قادری

20 بدن به کسی که سطح کاریش بالاتر از من هست چند بدن..اگر به براندو 20 بدن به الپاچینو چند بدن ..

این رشته کاملا سلیقه ای هست، یعنی هر سلیقه معیار خودشو داره ..مثلا رنگ سفید توی نظر سنجی از 1000نفر 900

نفر بهش رای می دهند ولی نمیتونیم 100 نفر باقی مونده رو تکذیب کنیم ..سلیقه ی اونها این رنگ رو نمی پسندیده.

هنر از روز اول که خلق شده تاریخچه دارد و تا انسان باشد ادامه دارد ،هنر با انسان متولد شده وبا مرگ انسان از بین می رود و عمر خودشو از دست می دهد.

کار ، تمام وقت زندگی ام را کار گرفته ..سعی میکنم زمان های زندگیمو به کارم اختصاص بدهم

کارگردان نمایش رو روی صحنه می نویسه ..اخذ مجوز ..زمانی که کار میاد روی صحنه ..روتوش کار همه ی اینها سخته ..

چه طور میتونم یه خاطره بگم ،از زمانی که شروع به نوشتن کار میکنیم تا اخرین اجرای کار همش خاطرست

این اجراها زندگی ماست ..شما نمیتونی بگی کدوم بخش از زندگیت خاطرست ...شاید بگی وقتی مدرسه میرفتم،دانشگاه

رفتم ،ازدواج کردم ....چند تا اتفاق را نام می بری نمی تونی تفکیک کنی بگی کدوم بخش ....

"کامی کو" مهم ترین چیزی که برای من داشت این بود که خیلی ها بر این اعتقاد بودن که این کار روی صحنه نمی مونه ویا اصلا به اجرا نمی رسه ...من وگروهم جای تمرین نداشتیم اما با تلاش بچه ها وخودم کارو بستیم و225

شب اجرا رفتیم ...دیر شروع کردیم اما هر شب اجرا داشتیم.

یکی از کارهای مهمی که کارگردان باید بلد باشد این که توانایی هدایت بازیگران را داشته باشد

وقتی متن می نویسم یا بهش فکر می کنم در مورد بازیگرهای کار فکر می کنم .یکسری بازیگر

توی ذهنم هست بر اساس اونها انتخاب میکنم وقتی به طور مثال امید مصباحی را دعوت میکنم

چون تو ذهنم بهش فکر کردم.

وقتی نمایش کارگردانی میکنی هر چقدر هم تکنیک بشناسی ونمایش رو بشناسی 4ماه طول میکشه

برای رسیدن به اون کاری که مد نظرت هست برسی ...دیگه کارهای بعدی که انجام میدی 2ماه 1ماه

طول میکشه اون چیزی که می خواهی بشه چون تبحرت بالا رفته

قدرت انتقال وانتخاب بالا می ره و یاد میگیری و زبون بازیگر رو راحت تر متوجه می شی.

وخوبی بازیگر های جدید اینه که بازیگرات هیچ تصوری ازت ندارن ..و من هم از اون ها هیچ تصوری ندارم

و این طوری خیلی راحت با هم کار می کنیم...اما یک ذره بده چون زمان می بره تا بعضی وقتها زبون همدیگر رو متوجه بشیم

وقتی نمایش "کامی کو؟" رو اجرا میرفتیم از ماه 2 به بعد بود مه جرقه ی این کار توی ذهنم زده شدو شروع به نوشتن

کردم.به 20 مدل مختلف نوشتم طرحشو...تا اواخر اجرا بعد کم کم به طرح اولیه کار فکر کردم.

به یک طرحی رسیدم که با هم فکریه استادم کسی که باهاشون وارد تئاتر شدم و من رو با صحنه تئاتر اشنا کرد استاد

مجید جعفری هم فکری کردم .نظراتی داشتن راجب درام که لحاظ کردم با بازیگرام مشورت کردم ایده گرفتم و با

خیلی سخته من هم دوست داشتم شنبه ها تعطیل باشم اما 2 تا معقوله هست که باعث زمین خوردن کار میشه ..تجربه ثابت کرده که وقتی کار تعطیل میشه کار زمین می خوره و زمان می بره کار برگرده به زمان قبل تعطیلی...

یعنی به لحاظ کیفی چند روز طول می کشه نمایش به قبل بر گرده

از یک نظر دیگه تماشاچی روی نمایش حساب نمیکند..فکر میکنه این نمایش هم تعطیله.

دوست داشتم تعطیل باشم اما احساس کردم ضررش بیشتر از فایده اش است.

تقریبا هر شب ..به نظرات عمل می کنیم.واگر هم به طور منطقی نگاه کنید تماشاچی پول داده بلیط خریده و حق داره از نمایش لذت ببره .بعضی وقتها نظراتی هستند که نمیشه انجام داد ..ما نظر عام رو در نظر میگیریم .

تماشاچی هم کاملا حق داره نظر بده.نه ناراحت نمیشیم.

من معمولا کارهامو تا اول ماه محرم سال جدید ادامه میدم ..البته سال کاریه ما از پایان ماه صفر شروع و اول محرم سال بعد پایان پیدا میکنه...اگر ببینیم نمایش کشش تماشاچی رو داره ادامه می دهیم اگر نه که سر وقت معین کار به پایان میرسه همهی اینها بستگی به شرایط داره و ما طابع نظارت ارزش یابی ارشاد هستیم مجوز تائید بشه ما کار رو پیش می بریم

2 تا معقوله هست فیلم نمایش هیچ وقت مثل نمایش زنده جالب نیست یعنی شما وقتی فیلم نمایش را می بینید بگذارید کنار تئاتر که روی صحنه اجرا میشه اصلا جذاب نیست ..و اینکه شما هیچ وقت گرمای روی صحنه تئاتر رو درک نمی کنید..بعد نوع بازی که ما انجام می دیم مخصوص صحنه هست نه مال سینما وتلویزیون ..برای فیلم صحنه لوکیشن